Friday, May 2, 2008

Malaysian Judiciary System



The head of the Malaysian Judiciary is the Chief Justice.


The Chief Justice is appointed by His Majesty the Yang di-Pertuan Agong on the advice of the Prime Minister after consulting the Conference of Rulers. The appointment is similar to those of the President of Court of Appeal, the two Chief Judges, judges of the Federal Court, the Court of Appeal and the High Court.

Under the Federal Constitution, the Prime Minister shall consult the Chief Justice, the President of the Court of Appeal and the two Chief Judges, before he tenders his advice in appointing a judge to the Federal Court, the Court of Appeal and the High Courts.

His Majesty the Yang di-Pertuan Agong may also appoint a person who has held high judicial office in Malaysia to be additional judge of the Federal Court. This must be on the advice of the Chief Justice.

If the interest of justice so require, the Chief Justice may also nominate a Court of Appeal Judge to sit as a Judge of the Federal Court. All judges of the Superior Court retire at the age of 65.



The Federal Court hears appeals from the Court of Appeal.


The Court of Appeal hears appeals from the High Court relating to both civil and criminal matters.


- Civil Jurisdiction

The High Court has jurisdiction to try all civil matters but generally confines itself to matters on which the Magistrates and Sessions Courts have no jurisdiction. These include matters relating to divorce and matrimonial cases, appointment of guardians of infants, the granting of probate of wills and testaments and letters of administration of the estate of deceased persons, bankruptcy, and other civil claims where the amount in dispute exceeds RM250,000.00.

- Criminal Jurisdiction

The High Court may hear all matters but generally confines itself to offenses on which the Magistrates and Sessions Courts have no jurisdiction, for instance, offenses which carry the death penalty.

- Appellate Jurisdiction

The High Court may hear appeals from the Magistrates and Sessions Courts in both civil and criminal matters.


- Civil Jurisdiction

A Sessions Court may hear any civil matter involving motor vehicle accidents, disputes between landlord and tenant, and distress actions. The Sessions Court may also hear other matters where the amount in dispute does not exceed RM250,000.00.

- Criminal Jurisdiction

A Sessions Court has jurisdiction to try all criminal offenses EXCEPT those punishable by death.


The Magistrates Courts deal with the vast majority of cases, both civil and criminal, and sit in almost all major towns in Malaysia.

- Civil Jurisdiction

A Magistrates Court may hear a civil case when the amount in dispute does not exceed, 25,000.00.Where the amount claimed does not exceed RM5,000.00 you may wish to file your claim in the "small claims" division of the Magistrates Court. If you do so however, you must be prepared to conduct the case yourself, as legal representation is not permitted.

- Criminal Jurisdiction

A Magistrates Court may hear criminal matters of the following nature:-
where the offense is punishable by a fine only - this would cover the majority of traffic offenses. where the offense provides for a term of imprisonment not exceeding ten years. A Magistrate may not, however, impose a term of imprisonment exceeding five years.

There are also various other courts outside of this hierarchy, including the Special Court. There is the Penghulu's Courts, the Syariah Courts and the Native Courts. A court which is paralleled in jurisdiction with the Magistrates' Court in the Juvenile Court.


Section 87 of the Subordinate Courts Act 1948 (Malaysia) provides the First Class Magistrate fairly substantial powers in a criminal cases. In addition to the jurisdiction of sentences not exceeding 5 years imprisonment and or fines not exceeding RM10,000, the Magistrate can impose whipping up to a maximum of 12 strokes.

The Magistrate has the power to award punishment for any offense in excess of the powers described above and instead award full punishment authorized by law. This power is given by the proviso in subsection (1).

However, the civil jurisdiction for a First Class Magistrate for action and suits of a civil nature where the amount in dispute or value of the subject matter does not exceed RM25,000 under Section 90.


This Court has jurisdiction to try all offenses other than offenses punishable by death penalty. It's jurisdiction is wider than the Magistrate Court. It is under the Section 64 that imposes a limit on the Session Judges' powers by precluding him from imposing the death sentence.
Section 65 provides the Sessions Court :-

-Unlimited jurisdiction to try all actions and suits of a civil nature in respect of motor vehicle accidents, landlords and tenants and distress
-Jurisdiction to try all actions and suits of a civil nature where the amount in dispute or the value of the subject matter does not exceed RM250,000.

However, there is exceptions to the above. The Sessions Court has no jurisdiction with respect to applications for specific performance or rescission of contracts, injunction, enforcement of trust, declaration of decrees and revocation of grants of re presentation of the estates of deceased persons or the administration or distribution thereof. These are all within the jurisdiction of the High Court.


There are 2 High Courts of coordinate jurisdiction in Malaysia. Namely the High Court of Malaya and the High Court of Sabah and Sarawak.

The High Court may act as a court of first instance and appellate court.

The High Court have jurisdiction to try all offenses committed within its local jurisdiction or on a high seas on board any ship or aircraft registered in Malaysia or by any citizen or permanent resident on the high seas on board any ship or aircraft, or by any person on the high seas where the offense is privacy by the law of nations. This is in exercising its original jurisdiction for criminal cases.

The High Court may pass any sentence allowed by law.

Normally, only criminal cases of a serious nature are tried in the High Court. Example, drug trafficking under Section 39B of the Dangerous Drugs Act, murder under Section 302 of the Penal Code, kidnapping of abduction under Section 364 of the Penal Code and offenses under the Firearms (increased penalty) Act where it involves Capital Punishment (death sentence) if the accused is found guilty. The High Court has the power to hear appeals from the Subordinate Courts according to any law for the time being in force within the territorial jurisdiction of the High Court. This is provided under Section 26. Additionally, the High Court may also exercise its revisionary powers with respect to criminal proceedings and matters in the Subordinate Courts.
In civil cases, the High Court has the jurisdiction to try all civil proceedings where the cause of action arose or the defendant or one of the several defendants resides or has his place of business or the facts on which the proceedings are based exists or are alleged to have occurred or any land the ownership of which is disputed is situated within the local jurisdiction of the court. Similarly, in any case where all parties consent in writing, the court can also adjudicate the matter even though they are within the local jurisdiction of the other High Court.

Under the Section 27, the appellate civil jurisdiction of the High Court shall consists of the hearing of appeals from the Subordinate Courts. The High Court also has the power to examine record of proceedings transmitted to it by the Subordinate Courts on any question which arises as to the effect of any provision of the Constitution.

Section 32 provides the High Courts with revisionary power for dealing with civil cases. However, no proceeding by way of revision will be entertained by the High Court at the instance of a party who could have appealed.

Finally, the High Court also has general supervisory and revisionary jurisdiction over all Subordinate Courts.


This court is limited to only perform the function of an Appellate Court. Either in the exercise of its original jurisdiction or in the exercise of its appellate revisionary jurisdiction in respect of any criminal matter decided by the Sessions court, the Court of Appeal has the jurisdiction to hear and determine any appeal against any decision made by the High Court. Appeals for decision made by the Magistrates' Court in any criminal matter shall be confined only to questions of law which have arisen in the course of the appeal or revision and the determination of which by the High Court has affected the event of the appeal or revision.

An appeal shall be made within 14 days after the date of the decision of the High Court and shall be with the leave of the Court of Appeal. If the notice of appeal by the Public Prosecutor has been given by or with the consent of that officer in writing, no leave is require. An appeal can lie on a question of law, question of mixed fact and law or on question of fact.

In any civil cause or matter, the Court of Appeal also has the jurisdiction to hear and determine an appeal from any judgment or order of any High Court in any civil cause or matter. Notwithstanding, there are matters which are non-appealable to the Court of Appeal. Under the Section 68 the list of cases involve any of the following :-

When the amount or value of the subject matter of the claim (exclusive of interest) is less than RM250,000, except with leave of the Court of Appeal

Where the Judgment or order is made by consent of parties

Where the Judgment or order relates to costs only, which by law are left to the discretion of the Court, except with the leave of the Court of Appeal

Where by any written law for the time being in force, the Judgment or order of the High Court is expressly declared to be final


In determining the constitutionality of any law, order or regulations, the Federal Court is the court of last resort.

Next below the Privy Council, the name "Supreme Court" was used to refer to the highest court for Malaysia. That was before 1957. However, with the abolition of the appeal to the Privy Council effective January 1, 1985, the Supreme Court was finally designated the highest court in Malaysia.

Please take note to the material distinction between the constitution of the former "Supreme Court" and that of the present. Effective June 24, 1994, the Supreme Court was renamed the Federal Court of Malaysia and is not the final court of appeal of Malaysia.

Under Article 128(1) and (2), the Federal Court has the same jurisdiction and may exercise the same powers as those exercised by the High Court, in exercising its original jurisdiction.

In criminal cases, in exercising its appellate jurisdiction, the Federal Court has the powers to hear and determine any appeal from any decision of the Court of Appeal in its jurisdiction to hear and determine any civil appeal from the Court of Appeal provided leave is granted.


The setting up of the Special Court became a major turning point in the legal system in Malaysia.
Article 182(2) of the Federal Constitution states that "any proceeding by or against the Yang di-Pertuan Agong or the Ruler of a State in his personal capacity shall be brought in a Special Court established under clause (1) of Article 182".

Before this amendment was made, no proceeding can be brought in any court against the Yang di-Pertuan Agong or the Ruler of a State in his personal capacity.

The Chairperson of the Special Court shall be Chief Justice of the Federal Court together with the Chief Judges of the High Courts and two other persons who hold or have held office as Judge of the Supreme Court or a High Court appointed by the Conference of Rulers.

The Special Court has exclusive jurisdiction to try all offenses committed in the Federation by the Yang di-Pertuan Agong or the Ruler of a State and all civil cases by or against the Yang di-Pertuan Agong or the Ruler of a State, notwithstanding where the cause of action arose.

The court shall have the same jurisdiction and powers as are vested in the lower courts, the Supreme Court and High Court. Under the Article 183, it states that "no action, civil or criminal shall be institute against the Yang di-Pertuan Agong or the Ruler of a State in respect of anything done or omitted to be done by him in his personal capacity except with the consent of the Attorney-General personally".

The registry of Special Court is in Kuala Lumpur.

Kuala Lumpur Stock Exchange Listings Requirement

Apakah syarat-syarat penyenaraian yang ditetapkan oleh Bursa Saham Kuala Lumpur untuk syarikat yang disenaraikan di BSKL.

What are the condition of listing required by Kuala Lumpur Stock Exchange for companies which listed under KLSE.

The KLSE is a self regulating body incorporated as a company limited by guarantee with its own memorandum and articles of association. It was formed in 1976 to administer and ensure a set of rules with respect to the conduct of its members in securities dealings. It is responsible for the maintenance of an efficient market, and for surveillance and enforcement of the listing requirements which set out the criteria for companies seeking a public flotation of their shares and their continuing obligations. Listing means that securities issued by company can be bought and sold by investors through a public organized listed market.

The KLSE listing requirements contains variety of matters such as imposing additional disclosure requirements and imposing additional requirements that a company must meet before the company enters into certain types of transaction or issues new securities. The purpose of the listing requirements is to ensure that the market for listed companies securities is transparent, liquid and informed and that the interests of the companies public shareholders are protected.

Only listed companies and their participants are required to comply with the listing requirements. Some companies have their share listed for quotation on the KLSE. If a company is listed on the KLSE, members of the public can buy and sell these shares through the stock market conducted by the KLSE. As of 02 July 2001, out of half million registered companies Malaysia, only 809 are listed at the KLSE. Even though it represents a very small percentage of it, but the listed companies are very significant to the Malaysian economy.

However the KLSE issued the new listing requirements on 22 January 2001. Some of the key objectives of the requirements are to enhance corporate governance and transparency to strengthen investor protection and to promote investor confidence in the securities market.

So listing by creating a liquid market for a company’s securities can lower the company’s cost of capital. In addition, there may be other benefits, such as increased prestige or better relationship with lenders and suppliers.

Public companies proposing to list must make an application to the KLSE. The KLSE has a discretion to accept or reject any application. The KLSE and the Securities Commission ( SC ) set out the criteria for listing, in the KLSE listing requirements and the SC Policies and Guidelines on issue/offer of Securities ( Policies and Guidelines ), respectively. These criteria’s are designed to ensure that only companies of sufficient size and quality to attract investor’s interest are included in the First Board or Second Board. Basically the KLSE listing requires :-

General Requirements:-

(1) The company if applying to list on the main board has a minimum issued and paid up capital of RM 60 Million; if applying to list on the second board, has a minimum issued and paid up capital of RM 40 Million.

(2) The company has a constitution and that constitution is consistent with the listing requirements.

(3) A prospectus containing detailed information about the company and the securities is prepared.

(4) The company applies for quotation of its “main class” of securities.

(5) The company has at least 25% shareholding ( public spread ) in the company to be held by a minimum number of public shareholders each holding 1,000 or more shares. The minimum number of public shareholders depends on the nominal value of the company’s issued and paid up capital.

Quantitative Requirements:-

(1) It must be an issued and paid up capital

(2) Main board paid up capital consist RM 60 Million minimum comprising ordinary shares of not less than ten cents each.

(3) Second board paid up capital consist RM 40 Million minimum comprising ordinary shares not less than ten cents each.

(4) Maintenance of promoters shareholding.

(5) Compliance with shareholding spread requirements ( 25% of the company issued and paid up capital are in the hands of the public shareholders )

(6) Exercise/conversion price set at a price not lower than the public offer price of the ordinary shares of the company.

(7) Disclosure in the prospectus.

(8) Shareholding spread ( public shareholders )

(9) Nominal Value of issued and paid up capital.

(10) RM 40 Million to less than RM 60 Million share spread among minimum 750 share holders.

(11) RM 100 Million and above-share spread among 1,250 shareholders

(12) Public spread at least 25% of issued and paid up capital at time of listing shall be in the hands of the public who can be nay.

However this requirements does not include :-

(1) Director of the company and its affiliation.

(2) Shareholders who owns 5% or more of the issued and paid up capital of the company.

(3) An associate of a director or shareholder who owns 5% or more than the issued or paid up of the capital.

(4) 25% share spread will be considering.

(5) Up to 5% issued and paid up capital owned by the employees.

(6) Up to 10% of issued and paid up capital held by Bumiputra investors for the purpose of compliance with the National Development Policy.

(7) Business operations

(8) Historical profit performance ( good track record ) – an uninterrupted after tax profit record for the past 3-5 financial year for both board.

(9) Perform accounts – accounts of group companies.

Qualitative Requirements:-

(1) Business dynamics

(2) Competition dynamics

(3) Investing dynamics

(4) Transaction with related parties

(5) Assessment of vulnerability and risks.

(6) Contribution to economic growth and government projects.

The role of KLSE as a body which took responsible for the maintenance of an efficient market, and for surveillance and enforcement of listing requirements as a guidelines and framework for companies; assist and facilitate the development of company’s securities in Malaysia.


Generally, how do “Norms” of International law come into being? Give examples. Why do you think states take interest in creating or recognizing norms of International Law?

What is meant by norms?

The norms can be define as the normal or usual situation or generally accepted standards of social behaviour. Norms in the sense of International law can be regard as a general view of social behaviour among the society that is accepted to be practice.

The norms of International Law can be traced or found through the sources of International law which are treaties, International customary law, general principles of law, International judicial decisions and opinion of textbook writers.

Mainly, the norms of International law come into being when there is a need of a body of rules that can regulates activities carried on outside the legal boundaries of a state which both of the states have the same interest in such relations.

How do “Norms” of International law come into being?

Norms of International law come into being by the way of :-

(1) Federal Constitution
Malaysia accepted the Norms of International law by incorporating such provisions under Federal Constitution as a supreme law Malaysia.

(2) Civil Law Act 1956
Section 3 (1) of Civil Law Act 1956 permit the application of common law and equity which administered in England by such exception and condition.

(3) Membership in International Organization
Malaysia recognize the Norms” of International law through the membership in International Organization.
Treaties become the law of the land as soon as the necessary law are enacted.

(5) Acts of Parliament
Parliament has the power to make a law which regard to an International law based on practicality of Malaysian concern with such rules.
(6) Judicial decisions
Malaysian judges have the discretionary power to consider the judicial decisions which was decided by foreign courts on International law as the principle to be applied into local cases with such exception.

Why states take interest in creating or recognizing norms of International Law?

1- The general feeling and experience over history is that, groups of people or human society, find that community life will be happier, more ordered and just if the relationships between members of the community are regulated by generally recognized rules.
2- International law is not really a law but it is an International morality; so the states ought moral obligations towards the affairs of nation such as enforcement and states dealings with International Organizations.
3- International law is merely a slogan of diplomacy and it is a convenient weapon or tool for a ministry of propaganda anxious to win the support of the world opinion.
4- Furthermore, the relevancy and acceptance of norms makes states to recognize the norms of International law.
5- Influence or affection by western domination make states to enforce norms of International law into their states supreme law.



How does a Treaty stand in relation to Federal Constitution?

Treaty is formal/legally binding an agreement between sovereign states/organizations of states . Article 38 (1) of the statute of the international Court of Justice lists Treaty as one of the important sources which that court is permitted to use with certain exception.

Can a Malaysian Court declare a Treaty Unconstitutional?

Although, the Federal Constitution contains no doctrine of incorporation certain provision of the federal constitution do expressly relate to international law. Thus the power to make law involving certain aspect of international law are clearly enumerated in Articles 74(1), 76(1), 76(2) and 169 of Federal Constitution.

Article 74(1) provides that Parliament may make law with respect to any of the matters enumerated in the federal list which consists of external affairs.

Article 76(1)(a) Parliament may make laws in respect to any matter enumerated in the state list but only for the purpose of implementing any treaty agreement or convention between the federation and any other country.

Article 76(2) restricts the provision of Article 76(1)(a) by stipulating that no law shall be made in pursuance thereof with respect to any matters of Muslim law or the custom of the Malays or to any matters of native law or custom in the Borneo state without the concern of the state government in consulted.

Article 169 deals specifically with international agreements, treaties and convention made before the Independent day.

Yes, Malaysian court can declare a treaty as unconstitutional because the implementation of the treaties is dependant upon the legal system of each individual party to the treaties. However, it is the duty of all parties to a treaty to see that municipal law gives effect to treaties concluded by the nation in question. If a party fails to make the treaty enforceable within its jurisdiction a breach of international law ensues.

According to article 128 of Federal Constitution of Malaysia prescribe the jurisdiction of a Federal Court to determine the validity of laws makes by Legislature body. In the case of The Government of the state of Kelantan v The Government of the Federation of Malaya and Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj where kelantan challenged the constitutionality of the Malaysia Agreement and the Malaysia Act. The Malaysia agreement was an international agreement signed by the United Kingdom, The Federation of Malaya, Singapore, Sabah and Sarawak; the Malaysia Act was enacted by the Federation of Malaya to implement that agreement. Kelantan’s arguments, essentially, were that the consent of the individual states of the Federation of Malaya should have been obtained before the arrangements of for Malaysia could be lawfully implemented. The court was held that the requirement in such a case is consultation and not consent of the states.

How does a Treaty come to an end?

Treaty come to an end by the way Termination.

(1) Termination by execution
Termination by execution occur when a treaty designed to achieve a particular object and that object is achieved.

(2) Termination by Agreement
A treaty may contain an express provision to the effect that if all or a certain number of the parties agree, the treaty maybe considered as terminated. If there is no such clause, termination, in such a case, is legal only if all the parties agree. The agreement, however, need not necessarily affect all the parties as it may provide for the withdrawal of only those which wish to do so. Sometimes, a subsequent agreement may abrogate a previous treaty.

(3) Termination by Denunciation
If a treaty contains an express denunciation clause, it may terminate in accordance with its terms. However, treaties do not usually have such clauses and though states may claim the right to withdraw from treaties, international tribunals usually take the view that such denunciations are unlawful.

(4) Termination by Extinction of a party
This happen when a party to a treaty ceases to exist or loses its international personality.

(5) Termination by Operation of the Rebus Sic Stantibus Doctrine
Whenever the state of things which was essential to the treaty has either ceased to exist or has undergone material change, the treaty is deemed to determine. However, this so-called Rebus Sic Stantibus Doctrine cannot be applied simply because new circumstances make the obligation to perform more burdensome or inequitable. Whereby the Vienna Convention on the law of treaties provides the condition for the application of the doctrine which stated under article 62 (1), (2) & (3).

(6) Termination by subject matters
A treaty may come to end by the reason of natural disasters/disorders for example earthquake; where the parties to that treaty may terminate the treaties agreement.

Human Rights

How in general terms, are human rights protected today?


Generally Human rights are international moral and legal norms that aspire to protect all people everywhere from severe political, legal, and social abuses. Examples of human rights are the right to freedom of religion, the right to a fair trial when charged with a crime, the right not to be tortured, and the right to engage in political activity. These rights exist in morality and in law at the national and international levels. They are addressed primarily to governments, requiring compliance and enforcement. The main source of the contemporary conception of human rights is the Universal Declaration of Human Rights (United Nations, 1948b) and the many human rights documents and treaties that have followed in its wake.

We are all equally responsible for the protection of human rights – not just for ourselves, but for others as well. This is not to say that as individuals we are solely responsible. Clearly, this responsibility is shared among our governments, parliaments and courts. In fact, all of these bodies play an important role in providing both direct protection and a means by which this protection may be pursued. However, the most successful form of protection is through widespread appreciation of, and respect for, human rights. It is this that forms the basis of our own self-respect as well as respect for the dignity of others.

There are two fundamentally interrelated answers to the question: how are human rights protected today? The first answer considers the law and how the legal system as a whole protects human rights. The second answer considers the protection offered by individual institutions and their processes.

Thursday, May 1, 2008

Sistem Pendidikan Kebangsaan/Malaysia

Sistem Pendidikan Kebangsaan/Malaysia

Suatu Analisis Yang Tulus Meniti Pengalaman

Masyarakat Malaysia secara keseluruhannya berorientasikan peperiksaan. Misalnya, seorang pelajar perempuan yang mengambil kursus pembelajaran komputer didapati tidak mempunyai ide berkenaan dengan cara operasi program “WINDOWS”, tetapi kenyataannya dia mendapat keputusan “A” bagi peperiksaan subjek berkenaan memandangkan peperiksaan yang didudukinya berteraskan kepada buku teks.

Sungguh hairan apabila dia langsung tidak tahu tentang “SOUND CARD” kerana perkara ini tidak terkandung dalam silibus buku teksnya.


Seorang pelajar terbaik yang mendapat keputusan cemerlang dalam peperiksaan peringkat sekolah dan berjaya memasuki Institusi Pengajian Tinggi yang masih berkira-kira tentang cara pembelajaran yang bersifat konvensional pada masa peringkat persekolahan iaitu penghafalan dan lulus peperiksaan dengan warna-warni. Adalah wajar bagi anda untuk merenungkan pendapat ini:-

Apakah erti anda melangkah ke alam Universiti, sama ada untuk menerokai sumber pengetahuan yang baru atau sebagai medium menghafal konsep ilmu tersebut? Sebaliknya anda boleh berdikari belajar dari rumah dan apakah keperluan untuk memasuki universiti serta membelanjakan wang ringgit jika anda berpegang pada konsep menghafal ilmu?

Perlu disedari pendidikan di dalam bilik darjah hanya boleh dipraktik dan diaplikasi melalui proses pembelajaran yang aktif. Maka elemen inilah yang mendorong akan kegagalan Sistem Pendidikan Kebangsaan Negara Kita.

Akhir kata, galakan pelajar agar meneroka sumber pengetahuan yang merupakan aspek tunggal dalam memperbetulkan proses pembelajaran.

Bahasa Melayu Dalam Perspektif Pendidikan



Makalah ini akan memperincikan tentang isu Bahasa Melayu dalam milenium ini yang akan terus menjadi wacana pelbagai pihak dalam menghadapi cabaran politik, ekonomi dan sosial pada era globalisasi. Malah ramai di kalangan masyarakat berasa bahawa Bahasa Melayu semakin terpinggir dan ramai yang mula risau akan pencapaian Bahasa Melayu dalam pelbagai bidang seperti ekonomi dan pendidikan. Sekiranya perkara ini terus berlaku maka Bahasa Melayu akan layu dalam perkembangan ledakan informasi yang sedang melanda dunia akibat daripada kemajuan teknologi komunikasi. Oleh itu, saya melaksanakan penyelidikan ini dan mengkaji sejauh manakah akan pencapaian Bahasa Melayu dalam bidang pendidikan.

Kajian bagi penyelidikan ini lebih tertumpu kepada kajian dalam beberapa buku, Jurnal, Kertas Seminar dan Artikel hasil keluaran Dewan Bahasa dan Pustaka yang merupakan sebuah badan berkanun yang diberi autonomi untuk menggubal dasarnya yang khusus iaitu menyusun program pembinaan dan pengembangan bahasa dan sastera, dan menjalankan kegiatan penerbitan dan perniagaan buku secara kompetatif menurut prinsip dan amalan perusahaan dan profesion penerbitan yang sentiasa dinamik.

Hasil utama yang telah dipertemukan melalui penyelidikan ini adalah perkembangan era globalisasi dunia pada ke-21 ini, yang mana telah dipercepatkan oleh perkembangan tekonologi maklumat dan komunikasi ( ICT ), berdaya untuk meneruskan proses evolusi Bahasa Melayu ke peringkat maya yang sudah pasti akan memberi cabaran-cabaran baru kepada bidang pendidikan.

Secara kesimpulannya, pengupasan dan penghuraian yang dibuat ini merupakan satu bentuk pandangan dan tinjauan secara umum kepada masyarakat tentang isu dan cabaran asas Bahasa Melayu dalam perspektif pendidikan. Bahasa Melayu dapat memupuk jati diri masyarakat bahasanya lebih-lebih lagi dalam arus pemodenan dan penyejagatan dunia. Jangan biarkan bahasa Melayu menyerantau di raung siber tanpa dipedulikan oleh masyarakat bahasanya sendiri dan akhirnya pupus di mata dunia.


Bahasa Melayu yang dijadikan sebagai Bahasa Kebangsaan dan Bahasa Rasmi negara Malaysia, mempunyai sejarah silam (historicity), daya hidup (vitality), serta autonomi (autonomy) dan kelompok masyarakatnya (Ethnicity) yang tersendiri. Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu telah tumbuh dan berkembang pesat seiring dengan kepesatan pembangunan negara khususnya dalam bidang pendidikan. Bahasa melayu juga sebagai bahasa penghantar utama dalam sistem pendidikan negara dapat dipertahankan dan diperkembangkan berdasarkan pelbagai akta dan laporan bermula daripada Penyata Razak (1959), Laporan Rahman Talib (1960), Akta Pelajaran (1961), Akta Bahasa Kebangsaan (1963 serta pindaan 1967) dan (1990), Laporan Jawatan Kuasa Kabinet Mengkaji Dasar Pelajaran (1979), dan Akta Pendidikan (1966). (Zainal Abidin Abdul Wahid, 2002).

Melalui bidang pendidikan Bahasa Melayu mampu merentangi segala cabaran untuk dinobatkan sebagai bahasa yang dapat diterima dan digunakan di peringkat dunia. Walau bagaimanapun, sebelum bahasa Melayu mampu dinobatkan sebagai bahasa yang diterima dan dipraktik oleh masyarakat maka pelaksanaan Aspirasi Bahasa Melayu mestilah bermula di peringkat ASEAN terlebih dahulu. Bagi mencapai hasrat dan matlamat ini usaha-usaha kearah menglobalisasikan Bahasa Melayu perlu dipergiatkan lagi. Ketika inilah waktu yang paling tepat kerana seluruh dunia sedang diambang oleh abad ke-21. Alaf baru adalah detik mula kebangkitan Bahasa Melayu dalam melayari globalisasi dan modenisasi.

Bahasa Melayu telah lama menjadi bahasa pengantar di sekolah, maktab, politeknik dan universiti. Penubuhan Universiti Kebangsaan Malaysia merupakan kemuncak bagi menentukan Bahasa Melayu digunakan sepenuhnya sebagai bahasa penghantar ilmu pengetahuan. Sehingga kini, universiti itu telah melahirkan ratusan ribu siswazah yang menerima pendidikan dalam Bahasa Melayu. Ratusan tesis dan disertasi pada peringkat ijazah sarjana dan kedoktoran ditulis dalam Bahasa Melayu, dan ratusan professor telah menyampaikan syarahan perdana tentang pelbagai ilmu dalam Bahasa Melayu. Ini membuktikan tidak syak lagi bahawa Bahasa Melayu telah membuktikan kejayaan dan keupayaan sebagai bahasa ilmu serta bahasa bagi wahana ilmu pengetahuan dalam pelbagai bidang.


Sejak 47 tahun kemerdekaan Malaysia, banyak cabaran yang ditempuh oleh Bahasa Malayu dalam sistem pendidikan. Antaranya ialah persaingannya dengan Bahasa Inggeris, penggunaannya dalam pencetusan teknologi maklumat, peranannya menjelang abad ke-21 iaitu dalam era globalisasi dan sebagainya. Banyak tanda-tanda negatif yang dapat dikesan terhadap Bahasa Melayu. Antaranya ialah ragam dan gaya penggunaan bahasa yang tidak teratur, kalimat yang tidak gramatis, mencampuradukkan Bahasa Melayu dengan Bahasa Inggeris, penggunaan kata-kata asing secara sewenang-wenangnya, dan sebagainya. (Farid M.Onn, 1992).

Ada pandangan yang tercetus bahawa bagi menjadi sebuah negara yang maju, kita perlu menguasai Bahasa Inggeris dengan lebih baik kerana Bahasa Melayu dianggap sebagai tidak dapat mewujudkan negara yang maju menjelang tahun 2020. Selain itu, ada pendapat yang mencadangkan agar Bahasa Inggeris digunakan sebagai bahasa penghantar atau pengantara untuk beberapa kursus sains dan teknologi yang tertentu di Universiti-Universiti Awam atau Institusi Pendidikan Tinggi Awam seperti Universiti Malaya, Universiti Kebangsaan Malaysia, Universiti Sains Malaysia, dan lain-lain. Hakikatnya ialah meskipun usaha-usaha yang mendesak rakyat Malaysia untuk menguasai Bahasa Inggeris amat pesat, termasuklah menjadikan Bahasa Inggeris sebagai bahasa penghantar bagi mata pelajaran sains dan matematik di semua peringkat pengajian, hal ini tidak bererti bahawa Bahasa Melayu tidak lagi mempunyai peranan pada abad ini. Seseorang pelajar yang telah mengikuti sekolah rendah dan sekolah menengah melalui sistem pendidikan kebangsaan dijangka telah menerima pendidikan Bahasa Inggeris selama 11 tahun dan sepatutnya telah menguasai Bahasa Inggeris dengan baik dan sempurna. Maka di sini tidak lagi timbul isu kelemahan pelajar mengusai Bahasa Inggeris merupakan faktor kepada rombakan dalam sistem pendidkan negara yang kini berteraskan kepada pengajaran bilingual.

Bagi memartabatkan peranan bahasa Melayu dalam sistem pendidikan, beberapa langkah yang drastik harus disegerakan. Antaranya ialah melaksanakan Dasar Bahasa Kebangsaan yang tegas supaya nilai ekonomi Bahasa Melayu akan lebih terjamin. Intitusi Pengajian Tinggi Swasta harus menyediakan satu rancangan rasmi yang memaparkan usahanya untuk meMalaysiakan Institusi berkenaan sebelum pengiktirafan sesebuah Intitusi Pengajian Tinggi Swasta dilaksanakan. Selain itu, kerajaan harus memperbaiki kaedah pengajaran Bahasa Inggeris daripada menerapkan terus Bahasa Inggeris dalam pengajaran mata pelajaran sains dan matematik. Kerajaan juga harus menjalinkan hubungan kerjasama yang lebih erat dengan negara Indonesia dan Brunei untuk memperkembangkan Bahasa Melayu, serta beberapa langkah lain yang efektif yang boleh digagaskan secara bersepadu. (Zainal Abidin Abdul Wahid, 2002).


Perkembangan Globalisasi dan Industrialisasi di pentas antarabangsa sangat ketara dan kepesatannya tidak boleh dibayangkan lagi. Fenomena ini menyebabkan Kementerian Pendidikan Malaysia telah mengambil dasar baru dalam pelaksanaan pengajaran dan penilaian bagi semua mata pelajaran Sains dan Matematik di peringkat sekolah termasuk peperiksaan Ujian Penilaian Sekolah Rendah, Penilaian Menengah Rendah, dan Sijil Peperiksaan Malaysia bagi supaya diajar dalam Bahasa Inggeris. Bertitik tolak daripada perkara ini, Persatuan Sains Matematik Malaysia (PERSAMA) dalam mesyuaratnya pada 29 Jun 2002 di Universiti Kebangsaan Malaysia telah melahirkan keperihatinan serta bantahan rasmi terhadap dasar yang telah diutarakan oleh Kementerian Pendidikan Malaysia.

Walaupun PERSAMA menyedari akan kepentingan Bahasa Inggeris di arena antarabangsa, namun mereka berpandangan bahawa sesuatu dasar baru yang ingin dilaksanakan haruslah melalui perancangan dan penyelidikan yang jelas matlamatnya, berhemah serta cermat terutama apabila memperlihatkan nasib anak bangsa yang akan mewarisi kepimpinan negara di semua peringkat di kemudian hari.

Terdapat banyak perkara atau usul yang boleh dikaji, dikemukakan dan diatasi berhubung dengan dasar pelaksanaan pembelajaran dan pengajaran yang melibatkan pengajaran dan penilaian Bahasa Inggeris dalam matapelajaran Sains dan Matematik. Dengan kelemahan yang amat ketara berhubung dengan kefasihan dan penguasaan Bahasa Inggeris di kalangan guru dan pelajar sekolah ketika ini, adalah amat sukar untuk memungkinkan dasar pengajaran mata pelajaran Sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris menemui kejayaan seperti yang diimpikan oleh Kementerian Pendidikan Malaysia.

Selama ini usaha-usaha dalam pembinaan pangkalan data istilah, penulisan buku-buku teks serta pengajaran dan pembelajaran dalam Bahasa Kebangsaan di semua peringkat pendidikan prasekolah, sekolah rendah, sekolah menengah rendah, sekolah menengah tinggi dan sekolah tinggi telahpun berjalan dengan lancar sejak lebih 20 hingga 30 tahun lalu. Jika Bahasa Inggeris diutarakan, penggunaan istilah Bahasa Inggeris untuk mata pelajaran Sains dan Matematik adalah terlalu khusus dan seringkali membawa maksud yang berbeza dengan kegunaannya dalam pertuturan dan penulisan harian. Maka, PERSAMA berpendapat bahawa pengajaran dan pembelajaran Bahasa Inggeris dalam matapelajaran Sains dan Matematik bukanlah cara terbaik untuk mempertingkatkan lagi keupayaan serta penguasaan pelajar Bahasa Inggeris.

Misalnya, penyingkiran terus penggunaan Bahasa Melayu terhadap mata pelajaran Sains dan Matematik bermakna kita telah menafikan keupayaan Bahasa Melayu dalam mata pelajaran tersebut. Bagi meningkatkan penguasaan dalam Bahasa Inggeris, beliau telah menyarankan bahawa mata pelajaran yang khusus seperti English for Specific Purpose, English for Science and Technology atau Technical Writing lebih sesuai diadakan daripada menyingkirkan Bahasa Melayu daripada mata pelajaran Sains dan Matematik.

Pada masa kini, bilangan guru yang berkemampuan untuk mengajar subjek-subjek Sains dan Matematik serta yang memiliki kefasihan berbahasa Inggeris tidak mencukupi. Memendangkan guru-guru yang terdidik dan dididik di maktab-maktab serta universiti-universiti, yang mana kelulusan Bahasa Inggeris mereka adalah pada tahap minimal. Ini akan memberikan tekanan baru kepada para guru untuk menyampaikan bahan mereka dengan baik. Seterusnya ini akan menyebabkan kekeliruan serta kekusutan dalam pengajaran dan pemahaman pendidikan Sains, Teknologi dan Matematik di kalangan pelajar negara ini.

Mata pelajaran berteraskan Sains, khususnya Matematik bukanlah matapelajaran yang mudah dipelajari, diajar serta dihayati oleh guru dan murid. Lebih-lebih lagi Pelajar miskin dan pelajar di luar bandar amat lemah dalam penguasaan Bahasa Inggeris kerana tahap penggunaannya amatlah sedikit, iaitu hanya di sekitar bilik darjah ketika mata pelajaran tersebut diajar. Malah guru-guru di kawasan luar bandar tidak diperlukan menguasai Bahasa Inggeris kerana faktor persekitaran dan tahap pencapaian murid yang mereka ajar amat berbeza berbanding dengan pelajar di kawasan bandar. Justeru itu, jika dasar pengajaran serta penilaian mata pelajaran Sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris ini diteruskan, maka jurang pencapaian dalam matapelajaran Matematik bagi semua peringkat peperiksaan UPSR, PMR dan SPM di antara pelajar miskin atau di luar bandar dengan yang berpendapatan sederhana/ tinggi dan yang tinggal di bandar akan menjadi bertambah luas. Majoriti ibu bapa miskin atau yang tinggal di luar bandar tidak mampu menghantar anak-anak mereka ke kelas-kelas tuisyen bagi memperbaiki keadaan ini memandangkan sumber kewangan yang terhad. Anak-anak mereka akan terus menghadapi masalah penguasaan dan kefahaman Bahasa Inggeris ditambah pula kesukaran mereka untuk memahami konsep atau istilah Matematik dan Sains. Akhirnya, mereka sukar dan gagal bersaing di peringkat lebih tinggi serta tidak ramai di kalangan mereka berpeluang melanjutkan pelajaran di peringkat yang lebih tinggi atas sebab dasar yang telah dibuat tanpa mengambil kira persekitaran dan suasana hidup yang mereka hadapi serta tiadanya usaha untuk membantu mereka mencapai cita-cita ini. (Awang Sariyan, 1991).

Berdasarkan kajian yang telah dilakukan terhadap pencapaian prestasi akademik bagi salah satu matapelajaran Sains iaitu Kimia dalam SPM tahun 1996-1998, hanya sejumlah 3.5% , 3.8% dan 4.2% pelajar bumiputera mendapat A1 dan A2 masing-masing pada tahun 1996, 1997, dan 1998. Ini menunjukkan peratus peningkatan pencapaian pelajar adalah amat kecil, meskipun soalan yang dikemukakan adalah dalam Bahasa Melayu. (Kamal Shukri Abdullah Sani, 2002).

Dalam era Globalisasi tanpa sempadan ini, semua warga kota bersetuju tentang peri pentingnya kemahiran serta penguasaan Bahasa Inggeris di kalangan penduduk Malaysia berbilang agama, bangsa, keturunan dan pendapatan. Tetapi dasar memperInggeriskan ( mengajar dan menilai dalam Bahasa Inggeris ) mata pelajaran Sains dan Matematik dalam sistem pendidikan Malaysia bukanlah jalan penyelesaiannya yang mutlak. Sebaliknya, Kementerian Pendidikan Malaysia yang memiliki professionalisme serta pakar-pakar dalam bidang pendidikan, pengajaran serta pembelajaran perlulah mengemukakan alternatif lain yang terbaik dan berpandangan jauh demi menjamin cita-cita yang dimaktubkan dalam Wawasan 2020.


Kesedaran orang melayu terhadap identiti dan Bahasa Melayu menyebabkan mereka bertindak memajukan pengajaran Bahasa Melayu dan memperjuangkan kedudukan bahasa tersebut dalam masyarakat. Malah, beberapa golongan telah merintis jalan dengan memperjuangkan kedaulatan Bahasa Melayu selaras dengan profesion masing-masing. Para guru memperjuangkan Bahasa Melayu sebagai bahasa penghantar yang tunggal di negara ini. Tuntutan ini datang daripada golongan masyarakat Melayu yang berpendidikan Arab dan sebahagiannya yang berpendidikan Inggeris. Persatuan-persatuan guru juga turut memainkan peranan penting dalam usaha mengangkat martabat Bahasa Melayu. Manakala, guru-guru lain turut memberi pengakuan tentang betapa mustahaknya Bahasa Melayu diberi status yang sewajarnya. Akhirnya Bahasa Melayu dapat diterima sebagai Bahasa Rasmi dan Bahasa Kebangsaan yang tunggal di Tanah Melayu.


Perkembangan Bahasa Melayu agak pesat dan peranan serta fungsinya amat luas sama ada dilihat dari perspektif pendidikan mahupun dalam urusan rasmi dan tidak rasmi di Malaysia. Bahasa Melayu telah menjadi bahasa penghantar di sekolah-sekolah kebangsaan dan jenis kebangsaan. Kini Bahasa Melayu merupakan salah satu daripada matapelajaran wajib yang diajar dan dipelajari di sekolah rendah, menengah, tinggi dan maktab perguruan; misalnya kursus Pengajian Melayu yang ditawarkan di Universiti Malaya pada peringkat lepasan ijazah mengiktiraf akan kepentingan Bahasa Melayu. Penubuhan Dewan Bahasa dan Pustaka yang diberi tanggungjawab melaksanakan Bahasa Melayu dalam pendidikan khususnya yang berhubung dengan penerbitan dan perkembangan bahasa dan sastera. Selain itu, penubuhan Institusi Bahasa yang bertujuan untuk melatih dan menghasilkan guru-guru yang berwibawa dalam pengajaran Bahasa Melayu dan menjalankan penyelidikan dalam pelbagai aspek tentang bahasa khasnya Bahasa Melayu. Bahasa Melayu dianggap penting dan kelulusan wajib diperlukan dalam peperiksaan awam bagi memenuhi syarat persijilan. Secara beransur-ansur Bahasa Melayu telah diterima sebagai salah satu syarat bagi kelulusan peperiksaan awam. Malah universiti-universiti tempatan telah menggunakan Bahasa Melayu sebagai bahasa penghantar pengajian. Jelaslah bahawa Bahasa Melayu yang dianggap sebagai bahasa kampungan oleh penjajah barat dan hanya untuk dipertuturkan oleh kelas bawahan dalam tahap sosial Malaysia seperti golongan petani, buruh dan nelayan tidak benar sama sekali memandangkan kini Bahasa Melayu semakin menunjukkan kemampuannya untuk kental bersaing sehingga berjaya melahirkan para cerdik pandai atau ilmuwan yang menggunakan media Bahasa Melayu sebagai perantara.


Teknologi Maklumat dan Komunikasi ( ICT ) yang merupakan tempias atau kesan lansung daripada perkembangan dan kemajuan yang pesat dalam bidang mikroelektronik sehingga menghasilkan pelbagai kemudahan teknologi maklumat seperti komputer peribadi, telekomunikasi multimedia dan sebagainya. Seterusnya kemunculan internet telah meluaskan penggunaan ICT dengan jaringan informasi bersepadu sehingga membolehkan diaplikasikan sebagai media komunikasi yang melibatkan teks, bunyi, grafik dan video. Fenomena ini secara langsung mempengaruhi dan mencabar kewibawaan dan kedudukan Bahasa Melayu di rantau Nusantara ini.

Institusi pendidikan adalah medium penting untuk mengukuhkan lagi nilai dan keperluan Bahasa Melayu di kalangan generasi muda bangsa Melayu melalui sistem pendidikan yang mengambil kira penyerapan dan penyebatian kemajuan dan perkembangan ICT. Misalnya, generasi muda akan mempunyai peluang untuk menghalusi Bahasa Melayu ke dalam jiwa mereka melalui kegiatan dan aktiviti bercorak Bahasa Melayu dengan menggunakan teknologi maya yang diasaskan oleh kemudahan internet. Adalah disedari umum akan dominasi Bahasa Inggeris dalam internet yang menjadi pencetus teknologi dan ilmu pengetahuan pelbagai bidang yang diinginkan oleh masyarakat dunia. Dalam hal ini, masyarakat mestilah tegas dalam menentukan kedudukan Bahasa Melayu dan peranan bahasa yang dipelajari dalam sistem pendidikan mereka. Jika bahasa asing yang dipelajari memerlukan makmal dan program khusus dalam menguasainya maka tidak perlu diketepikan juga kepentingan penyediaan prasarana dan program yang sedemikian rupa kepada Bahasa Melayu dalam sistem pendidikan.

Penggunaan Bahasa Melayu dalam kegiatan teknologi maklumat masih belum mencapai tahap yang memuaskan. Perkara ini dapat dilihat dalam kegiatan bercorak pendidikan seperti persidangan teknologi maklumat di mana tahap penggunaan Bahasa Melayu amat sedikit dan kurang mendapat sambutan daripada orang ramai. Ini disebabkan oleh sebilangan anggota masyarakat berasa lebih selesa dan lebih maju jika menggunakan medium Bahasa Inggeris. Sementelahan, penggunaan Bahasa Melayu dalam kegiatan teknologi maklumat dianggap tidak bertaraf antarabangsa kerana penggunaan Bahasa Inggeris dianggap mempunyai nilai ekonomi dan sosial yang lebih tinggi berbanding dengan Bahasa Melayu.

Suatu kajian telah dilaksanakan untuk menganalisis terhadap jenis bahasa yang kerap digunakan dalam web organisasi di Malaysia. Kategori yang telah dianalisis dalam kajian ini ialah Organisasi Perniagaan, Organisasi Kerajaan, Kerajaan Negeri dan Badan-Badan Berkanun. Bagi Organisasi Kerajaan misalnya, daripada 214 laman web yang dilawati kira-kira 35% laman web menggunakan Bahasa Melayu manakala 29% lagi menggunakan Bahasa Inggeris. Kesimpulan daripada kajian ini mendapati, tahap penggunaan Bahasa Melayu dalam laman web adalah memuaskan. Tetapi perisian pendidikan dalam versi Bahasa Melayu masih lagi ketinggalan. (Aziz Deraman, 2001).

Penggunaan Bahasa Melayu sebagai bahasa teknologi maklumat dan komunikasi yang wujud kini mengambil beberapa bentuk. Salah satu daripadanya ialah penggubalan istilah Bahasa Melayu untuk mengungkap konsep dan gagasan tertentu dalam kedua-dua teknologi ini.

Antaranya ialah :-

  1. e-mel (electronic mail)
  2. e-pendidikan (electronic education)
  3. k-masyarakat (knowledge society)
  4. e-dagang (electronic commerce)
  5. k-ekonomi (knowledge economy)
  6. k-pekerja (knowledge worker)

Ungkapan atau istilah yang berbentuk “e-pendidikan”, “k-pekerja”, dan sebagainya yang mengambil acuan “e…..” dan “k…..” sebenarnya telah melanggar hukum D-M.(Diterangkan-Menerangkan) Dengan terciptanya ungkapan/istilah sebegini, kita sebenarnya membenarkan sesuatu yang menyalahi dan tidak dibenarkan dalam Bahasa Melayu. Misalnya e-mel yang membawa erti elektronik mel dan k-pekerja yang membawa erti knowledge pekerja. Ungkapan/istilah yang bermula dengan “k-“ itu tidak sahaja melanggar hukum D-M, tetapi juga membenarkan kemasukan sejenis gabungan baru yang mengekalkan unsur Bahasa Inggeris dalam bentuk asalnya ke dalam sistem Bahasa Melayu. Hal ini merupakan satu perkembangan baru dalam morfologi Bahasa Melayu khasnya, dan dalam Bahasa Melayu amnya. Walaubagaimanapun Bahasa Melayu harus turut dilibatkan dalam skop yang lebih luas daripada yang wujud kini.

Beberapa usaha telah diutarakan untuk memajukan penggunaan Bahasa Melayu dalam teknologi maklumat. Antaranya ialah memberi pengiktirafan dalam bentuk skim ganjaran atau anugerah kepada sesiapa yang berjuang dalam memartabatkan Bahasa Melayu. Selain itu, Dewan Bahasa dan Pustaka haruslah mencari istilah dan bahasa dalam teknologi maklumat bagi semua golongan pengguna Bahasa Melayu secara percuma dan ini boleh diperhebatkan melalui gerbang web bahasa Dewan Bahasa dan Pustaka yang sedia ada. Di samping itu, Dewan Bahasa dan Pustaka harus menyediakan prasarana yang lebih dinamik dalam usaha untuk mengembangkan istilah dan bahasa dalam gerbang web yang sedia ada. Sikap permuafakatan dan kerjasama perlu terjalin dalam usaha memantapkan lagi teknologi maklumat berbahasa Melayu dan harus pertingkatkan pada peringkat negara serantau. Sementelahan, pihak National IT Council (NITC), Perbadanan Pembangunan Multimedia (MDC), dan IPTA boleh melonggokkan perisian aplikasi generic berbahasa Melayu yang murah dan mudah diperolehi di pasaran negara.

Di peringkat dunia, penutur Bahasa Melayu adalah seramai lebih 250 juta orang. Ini meletakkan kedudukan status Bahasa Melayu di tempat keempat teramai penuturnya selepas bahasa Mandarin, Sepanyol dan Inggeris. Jadi tidaklah mustahil jika Bahasa Melayu menjadi bahasa komunikasi dan dipelajari di seluruh dunia melalui teknologi maya jika masyarakat kepada bahasanya mengambil kesempatan dari pembentukan dunia sejagat tanpa sempadan dan sekatan yang menjadi fenomena sekarang ini.


Dalam konteks pergolakan bahasa yang sedang berlaku pada masa kini, ramai yang tertanya-tanya akan kedudukan Bahasa Melayu pada masa akan datang. Hakikatnya, persoalan pokok ialah tentang peranan Bahasa Melayu pada abad ke-21 kerana abad ke-21 ialah abad Globalisasi, abad kemajuan sains dan teknologi dan abad kejayaan teknologi maklumat. Bahasa Melayu yang telah berperanan sebagai bahasa lingua-franca sejak dahulu lagi. Ini membuktikan bahawa Bahasa Melayu sudah mampu memainkan peranannya sebelum zaman moden dan maju lagi. Maka adalah mustahil jika kemajuan, kesanggupan dan kewibawaan Bahasa Melayu diragui dalam era Globalisasi. (A. Kadir Ahmad, 1995).

Peranan Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu pengetahuan moden akan tetap kekal walaupun tidak dinafikan bahawa, Bahasa Inggeris turut berfungsi sebagai bahasa untuk menimba ilmu di negara ini. Keadaan ini tidak bercanggah kerana sudah menjadi dasar pendidikan negara untuk menghasilkan pelajar yang bersifat dwibahasa. Seseorang pegawai pertanian, misalnya, yang ingin menyampaikan taklimat tentang sistem perairan terkini yang baru dipelajarinya melalui kursus yang dianjurkan oleh pendengarnya yang merupakan petani biasa akan lebih selesa berbahasa Melayu.

Jelaslah bahawa bahasa Melayu tetap mempunyai peranan sebagai bahasa ilmu dalam dunia abad ke-21. Namun, kejayaan Bahasa Melayu dalam tugas ini amat bergantung kepada kesediaan pengamal Bahasa Melayu untuk menggunakan bahasa tersebut sebagai bahasa ilmu. Jika rasa megah terhadap Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu tidak lagi wujud dan jika semua pihak lebih selesa menggunakan Bahasa Inggeris, maka lama-kelamaan fungsi Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu akan merosot. Tetapi, orang Melayu optimistik sifatnya, berdasarkan kejayaan Bahasa Melayu dalam 30 tahun yang lalu, potensi yang ada bagi bahasa Melayu untuk kekal sebagai bahasa ilmu adalah amat cerah.

Satu lagi peranan yang dapat dimainkan oleh Bahasa Melayu pada abad ke-21 ialah sebagai pemangkin kepada proses pembinaan tamadun masyarakat Malaysia. Tanpa menafikan peranan Bahasa Inggeris, pembinaan bentuk masyarakat Malaysia abad ke-21 yang unggul dapat dicorakkan oleh Bahasa Melayu, iaitu berdasarkan pendapat yang mengatakan bahawa kita hendaklah maju dan berkembang mengikut acuan sendiri.

Peranan Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) juga tidak harus diketepikan dalam perancangan Bahasa Melayu di Malaysia menjelang abad ke-21. Antara fungsi utamanya ialah menyertai usaha “Pembangunan Bahasa Melayu tinggi” di mana usaha ini akan dilakukan bersama dengan “Pembudayaan Ilmu Tinggi”. Selain itu, DBP juga perlu merancang penerbitan karya-karya bermutu dan berilmu pengetahuan yang tinggi seperti buku-buku sains dan kemasyarakatan. Ini akan meningkatkan pemikiran yang tinggi di kalangan masyarakat.

Usaha penterjemahan buku daripada bahasa asing ke dalam Bahasa Melayu perlu dilaksanakan supaya dapat membantu meningkatkan lagi pemahaman masyarakat Malaysia yang tidak fasih membaca dalam bahasa-bahasa lain. Usaha ini harus dilakukan dengan cepat, mudah, murah dan banyak supaya dapat dimanfaatkan oleh seluruh masyarakat. Pada masa kini, DBP sedang berusaha untuk menghasilkan sistem penterjemahan berkomputer yang dapat mempercepatkan lagi proses penerbitan buku-buku terjemahan. (Ismail bin Dahaman, 1991).

Terdapat beberapa fasa yang diusahakan oleh DBP dalam proses pembangunan Bahasa Melayu. Fasa pertama iaitu penerimaan bahasa oleh masyarakat Malaysia telah mencapai matlamatnya. Manakala, fasa yang kedua iaitu “pembinaan bahasa” yang juga dikenali sebagai fasa “pengintelektualan” bahasa merupakan fasa yang perlu ditingkatkan menjelang abad ke-21. Fasa yang ketiga ialah “penyempurnaan” bahasa dari segi kemantapan, keharmonian dan keefisienan, yang mana fasa ini harus dijadikan misi pendidikan Bahasa Melayu menjelang abad ke-21. Akhirnya, fasa keempat merupakan “pembudayaan” bahasa di mana fasa ini belum dilaksanakan lagi. Dalam pembudayaan penggunaan Bahasa Melayu, ia menitikberatkan penggunaan tatabahasa yang betul, penggunaan yang persis dan isi yang tepat. (Awang Had Salleh, 1991)


Dewan Bahasa Dan Pustaka atau singkatannya (DBP) Dewan Bahasa dan Pustaka, adalah sebuah badan berkanun yang diberi autonomi untuk menggubal dasarnya yang khusus iaitu menyusun program pembinaan dan pengembangan bahasa dan sastera, dan menjalankan kegiatan penerbitan dan perniagaan buku secara kompetatif menurut prinsip dan amalan perusahaan dan profesion penerbitan yang sentiasa dinamik. Institusi ini telah ditubuhkan pada Jun 1956 dan rancangan penubuhan institusi ini dirangka oleh Kerajaan Perikatan sebelum mencapai kemerdekaan sebagai salah satu alternatif untuk menjamin supaya Bahasa Melayu mencapai taraf perkembangan yang sesuai dengan kemajuan politik, Ilmu pengetahuan dan kemasyarakatan untuk menggantikan Bahasa Inggeris dalam masa sepuluh tahun selepas kemerdekaan. Selain daripada itu, Dewan Bahasa dan Pustaka mempunyai aktanya sendiri iaitu Akta DBP 1959 (semakan tahun 1978, pindaan dan perluasan 1995) yang selaras dengan tujuan penubuhan. Antara peruntukkan akta DBP yang mengikat dan memberikan kuasa adalah dalam hal-hal seperti membina dan memperkaya Bahasa Kebangsaan dalam semua bidang termasuk sains dan teknologi, mengembangkan bakat sastera, khususnya dalam Bahasa Kebangsaan dan juga membakukan ejaan dan sebutan serta membentuk istilah yang sesuai dalam Bahasa Kebangsaan. Selain daripada itu, peruntukkan akta DBP turut menerangkan tentang penggalakkan penggunaan Bahasa Kebangsaan yang betul dan juga menggalakkan penggunaan Bahasa Kebangsaan secara meluas bagi segala maksud mengikut undang-undang yang sedang berkuasa. Pembinaan negara bangsa di Malaysia telah dijadikan falsafah dalam asas perjuangan DBP. Dalam usaha menuju ke arah ini, DBP telah merangka beberapa strategi dalaman dan luaran, antaranya adalah mengembangkan Bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi supaya digunakan dalam semua urusan rasmi, nama jabatan, jawatan dan ciptaan semua dokumen rasmi dan undang-undang komunikasi sama ada lisan dan tulisan serta komunikasi jabatan kerajaan dengan pihak swasta. Selain daripada itu, DBP telah merangka supaya Bahasa Melayu digunakan dalam semua urusan perniagaan, nama syarikat, nama pertubuhan, nama produk, nama perkhidmatan dan nama bandar, nama jalan, nama taman perumahan dan sebagainya.
Dalam konteks luaran pula, ia membawa maksud perancangan strategi penyebaran dan peluasanBahasa Melayu di luar negara. DBP ingin mengembangkan Bahasa Melayu dan menyebarluaskannya di pentas antarabangsa dengan menubuhkan pusat-pusat pembelajaran Bahasa Melayu di luar negara. Ini dapat dilihat dan dibuktikan apabila DBP telah berusaha untuk menubuhkan Jabatan Bahasa Melayu di luar negara terutamanya di Asia antaranya ialah Tokyo University of Foreign Studies di Jepun dan juga Hankuk University di Korea. Selain daripada itu, DBP juga telah berusaha untuk menubuhkan Jabatan Bahasa Melayu di luar benua Asia seperti di School of Oriental and African Studies,London, di University of Moscow dan beberapa buah lagi pusat pengajian tinggi di luar negera seperti di Australia dan negara-negara lain.

Dewan Bahasa dan Pustaka juga telah berusaha untuk menimbulkan semangat ingin belajar dan menggunakan Bahasa Kebangsaan di kalangan orang ramai sehingga pengenalan Minggu Bahasa Kebangsaan. Program ini buat pertama kalinya telah dilancarkan pada tahun 1960 dan seterusnya menjadi program tahunan sehingga kemunculan Bulan Bahasa Kebangsaan. Sebagai pusat penyelenggaraan Minggu dan Bulan Bahasa Kebangsaan, DBP telah terkenal di seluruh pelusuk tanahair dan di luar negera. Melalui daya usaha DBP dengan kerjasama Maktab Penguruan Bahasa maka telah ditubuhkan Jawatankuasa Kursus Bahasa Kebangsaan untuk pegawai-pegawai kerajaan. Dengan kesungguhan yang ditunjukkan oleh DBP maka adalah tidak mustahil jika pada suatu hari nanti Bahasa Melayu akan menjadi sebuah bahasa yang mendapat pengiktirafan di peringkat antarabangsa seperti Bahasa Inggeris. Cuba kita bayangkan pada suatu masa nanti, masyarakat antarabangsa menggunakan Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar dan digunakan dengan meluas seperti penggunaan Bahasa Inggeris pada hari ini. Impian ini mungkin akan tercapai sekiranya bukan sahaja DBP tetapi seluruh rakyat Malaysia memainkan peranan masing-masing dalam mengembangkan Bahasa Melayu.


Pada abad ke-21 ini, Bahasa Melayu telah meniti cabaran yang getir untuk mencapai hasrat dan wawasan negara dalam usaha meletakkan Malaysia setanding dengan bahasa-bahasa lain di dunia ini. Bagi mencapai hasrat ini, pelbagai usaha telah diusahakan oleh pihak kerajaan. Salah satu daripadanya adalah kerajaan telah berjanji akan memberi keutamaan kepada Bahasa Melayu dalam penyediaan perisian Koridor Raya Multimedia (MSC). Perkara ini bukan sesuatu yang mustahil untuk dilaksanakan dengan wujudnya sekolah bestari di negara ini telah membuktikan bahawa Bahasa Melayu mampu bersaing dengan bahasa lain.

Peranan Bahasa Melayu sebagai pembina intelek masyarakat kian tercabar dan dicabar. Di abad ini kita seharusnya dapat memajukan dan memartabatkan Bahasa Melayu bukan sahaja di bumi Malaysia tetapi juga di persada antarabangsa. Buktinya, kita telah berjaya melahirkan para cerdik pandai dan ilmuwan yang menggunakan media Bahasa Melayu.

Dalam konteks Malaysia, persaingan dengan Bahasa Inggeris seharusnya menjadi asas yang kukuh untuk meningkatkan penggunaan dan pelaksanaan Bahasa Melayu dalam seluruh sistem pendidikan negara. Kita tidak seharusnya mewujudkan satu tembok penghalang antara Bahasa Melayu dengan Bahasa Inggeris. Bahasa Inggeris mempunyai sumbangannya tersendiri dalam mempertingkatkan Bahasa Melayu. Bahasa Inggeris mempunyai khazanah ilmunya tersendiri dan boleh dimanfaatkan untuk kepentingan negara terutamanya di dalam pendidikan dan ekonomi.

Sesungguhnya kita semua sebagai rakyat Malaysia yang hidup di dalam sebuah negara yang mempunyai pelbagai kaum seharusnya memainkan peranan masing-masing bagi memartabatkan dan meningkatkan Bahasa Melayu. Kita tidak mahu Bahasa Melayu ditindas oleh bahasa-bahasa yang lain kerana bahasa melambangkan sesebuah bangsa. Seperti kata Hang Tuah, “Takkan Melayu hilang di dunia” dan itulah sebenarnya kita semua inginkan.